Christa Pike ter dood gebracht, of toch niet?

Wat mij intrigeerde deze week was het feit dat de in Amerika ter dood veroordeelde Christa Pike een dubbele dosis gif: barbituraat pentobarbital, overleefd heeft. Pike werd in 1996 ter dood veroordeeld voor de moord die ze in 1995 pleegde op de 19-jarige Colleen Slemmer. Pike was destijds 18 jaar en pleegde de moord met Tadaryl Shipp, haar toenmalige vriend. Uit verklaringen bleek dat Pike Slemmer zag als een rivaal voor de aandacht van haar vriend.

Niet eerder heeft een ter dood veroordeelde in Amerika een dubbele dosis overleefd. In 200 jaar was er geen executie meer uitgevoerd op een vrouw. Allemaal feitjes, maar wat geen feit is, is hoe zij dit kon overleven.

Haar advocaten hadden een procedure aangespannen bij een lage rechtbank in Tennessee vlak voor de uitvoering van haar straf. Christa wilde de rechtbank overtuigen van haar jeugd vol misbruik en dat dit onderzocht moest worden en wellicht verzachtend zou kunnen werken. Dit werd gehonoreerd. Een hogere rechtbank verwierp deze goedkeuring van de lagere rechtbank toen ze al bijna de spuit in haar ader had. Ze was blij dat ze eindelijk vrij zou zijn, zei ze toen ze op de tafel lag. En dat ze het leven geleefd had vol liefde en dat ze deze wereld zou verlaten vol liefde. De haat toen ze de hersens van Colleen Slemmer insloeg en een stukje schedel meenam als souvenir en dat aan haar vriendinnen liet zien, schijnt niet mee te tellen. Helemaal gezond is zij volgens mij nooit geweest.

‘Mijn rechterarm wordt bloedheet en staat op ontploffen’, zei ze toen de vloeistoffen al in haar lichaam zaten. Om kort te gaan: het lukte niet. Haar hart en ademhaling bleven doorgaan. Ze heeft in het gevangenisziekenhuis levensreddende middelen gekregen. En nu? Nu zijn haar advocaten zich aan het beraden of twee keer uitvoeren van eenzelfde doodstraf wel humaan is. In Trumpialand weet je dat compassie, medeleven en empathie vervlogen begrippen zijn. Maar even heel iets anders: kun je deze overleving een spirituele noemen?

Nu schurk ikzelf tegen het atheïsme aan, maar kan ook ik niet ontkomen aan het feit dat er soms onverklaarbare dingen gebeuren. Geloof wel in iets wat een grotere kijk op het universum heeft, maar absoluut niet in kerken en/of religies in welke vorm dan ook. Neem deze zaak: hoe is het mogelijk dat ze twee absoluut dodelijke injecties overleeft? Is er dan toch iets, iets wat we zullen zien wanneer we onze aardse ogen voorgoed hebben gesloten? Is het puur toeval? Is haar bloed de vijand voor het gif geweest? Maar waarom alleen zij? Ik snap het niet en weet het ook niet. Ik ga zeker niets aanbidden dan alleen mijzelf en mijn directe naasten. Want deze zijn voor mij tastbaar en verrijken mijn bestaan hier.